من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو ور از این بی خبری رنج مبر هیچ مگو دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت آمدم :نعره مزن جامه مدر هیچ مگو گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم گفت:آن چیز دیگر نیست دگر هیچ مگو من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو گفتم ای دل چه مه است این؟دل اشارت می کرد که اندازه توست این بگذر هیچ مگو گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است؟ گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو ای نشسته تو در این خانه پر نقشو

تو می روی و قدم های تو بی تو می ماند فانوسم را به دنبالت می کشم سایه ات از زیر قدم ها یم می دوند کمی آرام تر... گفته بودی زمین غریبه نیست رنگ گل ها الکی نیست بیا باغ انار را ببین با نگاهت یکی شو بچین

همین که یاد ما هستی طلایی

همین که مرهم دردی طلایی

در این دنیای ماشینی که مردم بی وفایند

همین که با وفا هستی طلایی

امام علی (ع) در نامه ای به مالک اشتر فرمودند:

"دل خویش را در هاله ای از مهربانی نسبت به شهروندانت قرار بده و با

همه دوست و مهربان باش چرا که مردم دو دسته اند :دسته ای برادر دینی

تو و دسته ای دیگر در آفرینش همانند تواند."

پناه می برم به تو به تو از تمام جغرافیای دنیای بد اخم ها و فکر می کنم چه آرام است یادم با نامت.پناه می آورم به تو بعد از هر باران بعد از هر زخم بعد از هر اتفاق بعد از هر حادثه و بگو چه کسی می تواند مرهم باشد بر دلم. پناه می برم به نامت به یادت و هرچه که مرا جدا سازد از نا امیدی. مرا ببر به اتفاق های خوب ساعت های ناب آن روزها که دلشوره هایم بزرگتر از فاجعه نبود و مرا بیاور به اکنون به باور آنکه خوب می شود لحظه ها و درست می شود اندام حقیقت . پناه می برم به تو تا آنچه که نباید بایدم شود و آنچه که باید نباید شود را اشتباه نکنم . پناه می برم به آغوش زمست

تهي بود و نسيمي.

سياهي بود و ستاره اي

هستي بود و زمزمه اي.

آب بود و نيايشي.

"من" بود و "تو" يي :

نماز و محرابي.